Eén kleur is meer dan genoeg.

Het begon ooit in de jaren ’80 met Dr. Logo op de Schneider CPC6128. Een dik boek met instructies en daar ging ik op ontdekkingstocht. Later begreep dat ik dat ik hier procedureel aan het programmeren was: ik beschreef de stappen en de computer voerde deze stappen uit. 
Dr. Logo vond ik als kind leuk om te doen, maar na een tijdje had ik het figuurtjes maken wel gezien. Ik ontdekte ontdekte ik Basic 1.1:. Dit begon al meer op programmeren te lijken, maar ik kon er niet echt goed mee uit de voeten. 

4:3 is de bom man

Dat veranderde door mijn kennismaking met Turbo Pascal in de jaren ’90. Eindelijk! Nu kon ik echt los (op mijn eerste eigen PC, de chip heb ik nog ergens in een doos): een taal met een duidelijke structuur, een fatsoenlijke editor en mogelijkheden voor debugging. Later snapte ik dat ik hier functioneel aan het programmeren was.

Yep. DOS was dood. Lang leve Windows.

Eenmaal op de universiteit maakt ik kennis met Java. Het hele idee van obect-georienteerd programmeren vond ik vanuit mijn Turbo Pascal ervaring maar gekkigheid. Toen het kwartje eenmaal gevallen was, kon ik niet meer zonder.

Inmiddels is het 2018 geworden en in de afgelopen 20 jaar zijn er alleen maar meer programmeertalen bijgekomen. Tot nu toe zat daar nooit iets tussen wat mij echt kon boeien. In de tussentijd wel het e.e.a. geleerd over HTML en CSS. Ik bleef altijd wat argwanend kijken naar dat rare JavaScript.

Daar gaan we weer.

Dat ‘rare’ JavaScript is niet meer weg te denken van wet web. Hoog tijd om hier eens in te duiken.

Dus, aan de slag!  Visual Studio Code geinstalleerd en de eerste extension toegevoegd. Ik ben er klaar voor.